To sleep. Misschien de nacht binnenlaten via de uitgang van dit leven. Dan hoef ik niet steeds te verliezen, maar slechts een keer - slechts een schamele keer.  

 

Perchance to dream. De droom, prinsesje. Is de droom niet dat wat je wilt regisseren bij je nieuwe geliefde? Terwijl ik rusteloos, troosteloos aan de kant sta. Mijn rol is uitgespeeld. En dat terwijl ik de eerste was die je vroeg rond te mogen spoken in jouw hoofd, in jouw dromen.

 

Who are you? Ik ben de man die zweeft tussen absentie en presentie. Het cadeau dat ik heden zou moeten schenken is de volledige vervaging van mijn aanwezigheid, om jouwentwil, om mijnentwil, omstreeks het doodsuur.

Ik kan het 'fading' noemen, maar het woord dat ik zoek is te waar om mooi te zijn. Want bij fading zie ik een lange weg, en twee slanke vrouwenbenen die verkorten naarmate je verder richting de horizon pointilleert. Ergens zou er een zon inzakken, misschien dwars door het asfalt, misschien in de zee waarlangs de weg loopt. Met tederheid zou je wegvagen aan de horizon. En vanaf het moment dat jij zou zijn verdwenen zouden de weg en de hemel versmelten in het zwart dat mijn gezichtsveld wegneemt. Ik kan het 'fading' noemen, maar zoveel schoon- en tederheid is ons niet beschoren.  

Decadentie is een merkwaardig gegeven. Ze is van alle generaties. Het meest decadente gebaar is vernietigend. Ook Stendhal lijkt dat te beseffen als hij zich van zijn meest arrogante zijde laat zien. In zijn brieven vertelt hij dat er in Verona mensen zijn die hun pijp aansteken met zijn brieven. Zó waardevol zijn zijn geschriften. Natuurlijk verwijst hij naar het clichébeeld waarbij rijke mensen hun sigaar aansteken met bankbiljetten.  

 

Devaluatie is een ander merkwaardig gegeven. De afgelopen dagen verbrandde ik de enige foto's die ik nog van ons had.   Normaal zou ik die foto's als waardevol hebben bestempeld. Wat heeft er meer waarde dan liefde? Wat is er romantischer dan het beeld van twee stapelverliefde mensen in de branding? Ik droeg je in mijn armen, alsof ik over water liep. Ik omhelsde je alsof we ons laatste afscheid beleefden. Maar deze dagen verbrandde ik ons beeld in de branding.

 

Wat heb ik ermee verloren?

 

 

'Want naarmate hij in het leven vooruitkomt, begrijpt hij steeds beter dat wij imperfectie verkiezen en ons niet liefst onderwerpen aan perfectie, aan volgzaamheid en dat de gebreken van een wezen ons per slot van rekening dierbaarder zijn dan zijn kwaliteiten.'(S. Márai, Csutora - eigen vertaling). Deze woorden verbond ik eens aan het hondje dat wij samen zouden ophalen; ze waren voor mij al een waarheid: waarom het witte paard zoeken als ze toch allemaal vlekken (blijken te) hebben? Ik nam jouw gebreken in mijn armen, telkens weer, en streelde ze. Maar jij, och. Jij normaliseert, tot de dood erop volgt. Jij roept: verander, of val voor mijn part dood. Een voorbeeldje, liefste? Neen. Twee voorbeelden zelfs. Kijk naar ons hondje, kijk naar Máximo. Toen hij bij ons aankwam was hij mager en ziek. Ondanks zijn vrolijkheid wisten we dat hij zwak was. Toen hij echter na een dag in de buitenlucht, een van zijn betere dagen, een beetje stonk, moest hij ineens in bad. Een dag later had hij een longontsteking. Moet je nagaan... Een longontsteking bij een hond die in zijn lichaam een parasiet heeft die hem volledig uitwoont. 1+1= dood. Het beestje leefde geen tien dagen meer. In die tien dagen hebben we hem twee keer gezien. Je zucht naar perfectie heeft zijn lijden verhevigt, zijn dood zo niet veroorzaakt, dan toch versnelt. Het tweede voorbeeld is niet minder eng. Niet minder uit die hantise , die dwanggedachte voortgekomen. Want mij begon als het je uitkwam mijn redelijkheid te ontzeggen. Stelde ik me zo aan toen je een berichtje aan je ex ondertekende met 'Amira', het koosnaampje dat hij voor jou had bedacht en dat (op de keper beschouwd) ook nog dezelfde vertaling had als mijn koosnaampje voor jou, mijn Principessa? Ben ik zo onredelijk als ik dat gedrag even aanstip, zonder daarbij een harde toon aan te nemen? Het is een van die vele voorbeelden, waarin je mij niet 'genormaliseerd' kreeg - niet 'normaal' vond. Normaal is niet de conventie, liefste, maar in dit geval enkel wat normaal in jouw ogen is, volledig conform jouw wensen. Ik moest veranderen. Dat moest maar even. Alsof ik stonk. Maar je moeder stonk ook, je vader stonk ook, je zus stonk ook, je grootmoeder stonk ook, je beste vriend stonk. Dat is je les, een 'lectio máximo' (in potjeslatijn): It stinks. Als je de gebreken van de wereld niet kan accepteren, de ander niet in zijn waarde - die niet normaal, nooit normaal is - laat, dan vallen er steeds opnieuw doden. Hoeveel doden heb je al op je geweten?

 Een diafora: 'wat was was voor was was was?' Ze lijkt veelbetekenend. Las ik de woorden een week geleden, dan zouden ze zoveel meer hebben betekend. In een kort smsje vertelde je me hoe de geur van mijn lichaam - niet eens van lichaamssappen - nooit mag worden weg gewassen. Ik heb het berichtje gelezen en gelezen; de ene keer met nog meer trots dan een andere keer. Maar nu zijn de woorden hopeloos geworden. Niet eens omdat je me verliet: uiteindelijk kunnen die woorden nog even oprecht klinken nadat je bent vertrokken. Neen, het is omdat je diezelfde woorden deze maand nog richtte tot een ander. Is er een betekenend verschil? De tijd doet vermoeden dat het wel zo is: amor brotando , liefde in de knop, tegenover la flor deshecha , de composterende bloem. Maar wat is verschil nog? Als Arisoteles spreekt over een verschil, dan spreekt hij over de overlapping die het verschil kenbaar maakt. Diaphora, differentia, verschil is nooit totaal verschillend - het is altijd een verschil ten opzichte van hetzelfde. En dat beangstigt me nu. Als die twee berichtjes verschillend zijn, dan mogen ze misschien enkel zo worden genoemd dankzij de vergelijking, de gelijkenis tussen de twee. We zijn misschien niet gelijk, maar we zijn hetzelfde, gelijkaardig. Maar juist dat maakt zo'n uiting van liefde, die zo uniek hoort te zijn, zo levenloos, zo hopeloos, zo dood. Draagt de bloem in bloei de dood niet in zich?

 Nu ben ik voor de rest van mijn leven gedoemd om te roepen: ik wil je niet kwijt. Dat is niet omdat ik je niet kwijt wil, dat is omdat ik je kwijt ben. Ik heb, ik ben al verloren. Zeker na vandaag - de dag dat je me liet weten hoe fijn het was in zijn armen, met de geur van zijn lichaam om het jouwe. Vanaf het moment dat ik aangeef niet te willen verliezen, ben ik verloren. Vanaf het moment dat ik het gevoel wil krijgen dat ik ergens thuis ben, weet ik dat ik geen plaats zal kennen waar ik ooit thuis zal zijn. Maar dat ik jou kwijt ben - roep dat ik je niet kwijt wil - betekent mijn dood: ademend of niet! Het betekent mijn dood omdat ik met dat ene moet omgaan waarmee ik niet kan omgaan: het non-finito. Hoe schreef ik dat ooit? Doordat je aanwezigheid ontbreekt, zal ik altijd worden geconfronteerd met een onvoltooid verleden. Onvoltooid verleden. Imperfectief. Door te vertrekken heb je mij het gevoel van imperfectie meegegeven. Onaf. Mijn leven is per definitie onaf. Zelfs al zou ik het zelf afmaken. Zelfs al heb ik als enige de voltooiing, de bekroning in de hand. Jij werpt de smet op de kroon. Jij spreekt me tegen, met je zwijgen - want dat is de tegenspraak van de tegenspraak: het zwijgen. Jij zwijgt. Ik roep. Maar we zijn verder verwijderd dan een klank ons kan zeggen.